Rozwój partii politycznych w II Rzeczpospolitej
Historia Polski klp.pl klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Ugrupowania robotnicze

Partie robotnicze w Polsce dzieliły się na narodowe, socjalistyczne i komunistyczne. W 1920 roku powstała Narodowa Partia Robotnicza (NPR). Partia kładła nacisk na interesy narodowe, jednak nie zapominała o konfliktach między pracownikami i pracodawcami. Postulowała o stopniowe wdrażanie reform socjalnych. W związku z pokrewieństwem z chadekami partie połączyły się w 1937 roku tworząc Stronnictwo Pracy.

W 1919 roku zjednoczyły się partie socjalistyczne z trzech zaborów tworząc Polską Partię Socjalistyczną Do socjalistów należeli m.in. Jędrzej Moraczewski i Ignacy Daszyński. PPS popierała demokrację parlamentarną i prawa mniejszości narodowych. Walczyła o wprowadzenie pakietu ustaw socjalnych, powszechna oświatę, uspołecznienie niektórych gałęzi gospodarki.

Na marginesie życia społecznego była partia komunistyczna. W grudniu 1918 roku SDKPiL oraz PPS-Lewica połączyły się tworząc Komunistyczną Partię Robotniczą Polski. W 1925 roku została ona przekształcona w Komunistyczną Partię Polski. Komuniści polscy opowiadali się za rewolucją, nawoływali do tworzenia rad robotniczych i „dyktatury proletariatu”. Pragnęli nacjonalizacji przemysłu i likwidacji własności rolnej. Partia w 1919 roku została zdelegalizowana w związku ze stosowaniem terroryzmu. KPP nie zaprzestała jednak swej sabotażowej działalności, dlatego była ostro zwalczana przez władze państwowe. W 1938 roku przywódcy KPP zostali zamordowani na terenie ZSRR z wyroku władz Międzynarodówki Komunistycznej. Ugrupowania sanacyjne

W 1928 roku w kraju powstał złożony z konserwatystów, wiernych hasłom sanacji moralnej i ideologii prymatu państwa nad grupą i jednostką, Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem (BBWR). Stał się on zapleczem przyszłych rządów, nazywanych często „rządami pułkowników”, współpracujących z Józefem Piłsudskim i do końca jego dni podległych decyzjom Marszałka. Na czele nowego apartyjnego ugrupowania stanęli Walery Sławek, Kazimierz Bartel, K. Świtalski. Uznawali oni wartość państwa jako dobra najwyższego, ogólnospołeczny solidaryzm, ograniczenie praw parlamentu na rzecz rządu, interwencjonizm państwowy, a także militaryzację gabinetów rządzących. Grupa ta utrzymywała władzę do śmierci Piłsudskiego 12 maja 1935 roku. Program BBWR ograniczał się do idei sanacji i nadrzędności państwa nad społeczeństwem i jednostką.

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 - 


  Dowiedz się więcej
1  Polityka wewnętrzna Zygmunta I Starego (1506-1548)
2  Unifikacja ziem polskich po odzyskaniu niepodległości
3  Rewolucja 1905-1907 w Królestwie Polskim



Komentarze
artykuł / utwór: Rozwój partii politycznych w II Rzeczpospolitej
Linia



    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
    Linia

    Imię:
    E-mail:
    Tytuł:
    Komentarz: