Historia Polski klp.pl klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
I. Pod względem ekonomicznym, zgodnie z zasadami socjalizmu, przyjętymi na kongresach międzynarodowych przez proletariat wszystkich krajów, żądamy: 1)aby ziemia i narzędzia pracy przeszły z rąk jednostek na wspólną własność pracujących, na własność socjalistycznego państwa, 2)aby praca najemna zamieniona była przez pracę zbiorową, zorganizowaną w stowarzyszeniach fabrycznych, rzemieślniczych i rolnych, 3)aby każda jednostka miała prawo do korzystania z owoców stowarzyszonej pracy, a to w stosunku do ilości zaofiarowanej przez siebie pracy i ogólnych zasobów państwa. (...)
W celach podniesienia walki ekonomicznej organizacja zaleca:
1. podburzanie robotników przeciw wszelkim formom wyzyskiwania,
2. wywoływanie zmów (strajków) i tworzenie tajnych związków robotniczych,
3. terroryzowanie kapitalistów i ich służby za nieludzkie z robotnikiem obchodzenie się lub odwoływanie się do pomocy policyjnej w zajściach robotniczych,
4. zakładanie w miarę możliwości stowarzyszeń wyłącznie robotniczych. (...)

Głosiła ona zniesienie systemu kapitalistycznego i wprowadzenie socjalizmu, głównym środkiem do osiągnięcia tego miały być strajki oraz terror ekonomiczny i polityczny prowadzony przez robotników i inteligencję zorganizowanych w masową partię.

Postulowano o przyznanie robotnikom pełnych swobód politycznych, zniesienie wyzysku, bezpłatną oświatę, przejście ziemi i narzędzi na własność państwa socjalistycznego. Aresztowania członków w kolejnych latach istnienia doprowadziły w 1886 roku (stracono wówczas czterech „proletariatczyków”) do tego, iż partia przestała istnieć. Jej twórca trzy lata później zmarł w więzieniu. W 1888 roku Ludwik Kulczycki i Julian Marchlewski powołali do życia II Proletariat, który nawiązywał do idei rewolucyjnych i internacjonalistycznych. Obrana jednak przez nich droga terroru nie przysporzyła im wielu zwolenników. W zaborze pruskim upowszechniane przez niemieckich działaczy idee socjalistyczne nie zyskiwały znaczącego poparcia. W nieuprzemysłowionej Galicji agitację socjalistyczną prowadził Bolesław Limanowski. Dopiero w latach dziewięćdziesiątych władze zaborcze złagodziły politykę represji wobec socjalistów na terytoriach swoich państw. Polepszyła się także, głównie w Prusach (socjalna polityka Bismarcka) sytuacja robotników. W 1892 roku w Galicji utworzono oddział socjaldemokracji austriackiej, z której powstała Polska Partia Socjalno-Demokratyczna Galicji i Śląska Cieszyńskiego. Udało jej się już w 1897 roku wprowadzić trzech posłów do austriackiego parlamentu. Partia głosiła ona postulaty demokratyzacji państwa, większych swobód obywatelskich, podniesienia poziomu życia oraz walki ze „szlachetczyzną”. Ostatecznym celem była odbudowa państwa polskiego z ustrojem socjalistycznym. Wśród przedstawicieli wyróżniał się Ignacy Daszyński. W 1893 roku w zaborze pruskim powstała w ramach socjaldemokracji niemieckiej Polska Partia Socjalistyczna.

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 -  - 6 - 


  Dowiedz się więcej
1  Społeczeństwo polskie w XVI wieku
2  Panowanie Augusta III (1733-1763)
3  Panowanie Jana III Sobieskiego



Komentarze
artykuł / utwór: Nowoczesne ruchy polityczne na ziemiach polskich
Linia



    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
    Linia

    Imię:
    E-mail:
    Tytuł:
    Komentarz: