Historia Polski klp.pl klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Na dalszych losach powstania zaważyły międzynarodowe decyzje polityczne. Prusy porozumiały się z Rosją w sprawie uśmierzenia powstania (konwencja Alvenslebena). Z kolei Francja, niechętna współpracy Wilhelma I z Aleksandrem II poparła wraz z Wielka Brytanią powstańców i obiecała pomoc. Wydarzenia te spowodowały, że „biali” postanowili przejąć nad insurekcją władzę. W marcu 1863 roku na dyktatora poparli umiarkowanego Mariana Langiewicza. Po kilku zwycięstwach musiał on jednak uciekać z Królestwa – został aresztowany przez Austriaków. W maju 1863 roku Tymczasowy Rząd Narodowy dzięki porozumieniu „białych” i umiarkowanych „czerwonych” stał się Rządem Narodowym.

Od wiosny do jesieni 1863 roku, mimo klęsk militarnych, powstanie trwało, m.in. dzięki zorganizowaniu sprawnego państwa podziemnego. Tajny Rząd Narodowy z Warszawy pod bokiem carskiej policji kierował organizacją struktur terenowych, wydawał prasę, ściągał podatki, nadzorował działanie tajnej Żandarmerii Narodowej. „Biali” oczekiwali na interwencję państw zachodnich, powstanie traktując jako zbrojną demonstrację. Oddziały polskie liczące 20-30 tysięcy żołnierzy z o wiele silniejszym przeciwnikiem (340 tysięcy) walczyły w sposób partyzancki. Do powstania przyłączyły się oddziały z terenów zaboru rosyjskiego leżących poza królestwem. Oddziałom sformowanym na Żmudzi i Grodzieńszczyźnie dowodzili m.in. Zygmunt Sierakowski, Konstanty Kalinowski i Walery Wróblewski. Zostały one szybko rozbite a gubernator wileński Michał Murawjow wprowadził rządy terroru. Na terenach Ukrainy wobec sporu między szlachtą a chłopami powstanie nie rozwinęło się. Tereny zaboru austriackiego i pruskiego nie były terenem powstania, ale mieszkańcy pomagali powstańcom dostarczając broń, ludzi i żywność. Z Poznańskiego mimo silnej kontroli na granicy przedarło się ok. 3 tysięcy ochotników, dodatkowe kilkaset z Warmii, Mazur, Pomorza Gdańskiego oraz Górnego Śląska.

Akcja poparcia powstańców zorganizowana przez Napoleona III (Francja, Wielka Brytania, Austria), oparta głównie na notach dyplomatycznych, zakończyła się niepowodzeniem. Rozwiały się nadzieje „białych” na pomoc Zachodu, a także plany „czerwonych”, liczących na rewolucję chłopską i pomoc rosyjskich rewolucjonistów (do powstańców przyłączyło się jedynie 300 oficerów rosyjskiego wojska – Rosjan, Ukraińców i Białorusinów). Poparcie demokratów z całej Europy było silne, jednak kończyło się zazwyczaj na słowach. Na jednym z wieców poparcia dla Polaków stworzono pierwszą międzynarodową organizację robotników – I Międzynarodówkę.

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 - 


  Dowiedz się więcej
1  Polski marzec 1968
2  Polska polityka zagraniczna po przełomie 1989
3  Unia lubelska 1569



Komentarze
artykuł / utwór: Powstanie styczniowe – przyczyny, przebieg, skutki
Linia



    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
    Linia

    Imię:
    E-mail:
    Tytuł:
    Komentarz: