Ustrój Królestwa Polskiego (1815-1830)
Historia Polski klp.pl klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Władza ustawodawcza należała do dwuizbowego sejmu (jego rola nieznacznie wzrosła) nieposiadającego inicjatywy ustawodawczej. Sejm dyskutował nad projektami przygotowanymi przez Radę Stanu, dotyczącymi zmian w kwestii praw cywilnych, administracyjnych, karnych, a także obradował nad budżetem i podatkami, zaciągiem do wojska. Organ ten dyskutował też nad sprawozdaniami z działalności rządu. Miał także konstytucyjne prawo przekazywania władcy petycji i wniosków. Senatorów mianował dożywotnio monarcha spośród biskupów, arystokracji, szlachty, wojewodów i kasztelanów. Organ ten sprawował funkcje Sądu Sejmowego.

Konstytucja gwarantowała podstawowe prawa obywatelskie – używanie języka polskiego w życiu publicznym i urzędach, wolność wyznania i druku, nietykalność osobistą. Prawa polityczne przysługiwały: oprócz szlachty posiadającej bogatym i średniozamożnym mieszczanom, podstawowym grupom zawodowej inteligencji, szlachcie czynszowej oraz chłopom czynszownikom z dóbr narodowych (praw tych nie mieli wojskowi). Wyższe i średnie stanowiska w aparacie administracyjnym zastrzeżono dla szlachty. Konstytucja gwarantowała równość wobec prawa, nowoczesne i niezawisłe sądownictwo, nietykalność osobistą i majątkową, wolność wyznania. Konstytucja Królestwa Polskiego z 1815 roku była jedną z najbardziej liberalnych ustaw zasadniczych w ówczesnej Europie (uważa się, że Aleksander I na przykładzie Królestwa Polskiego chciał zobaczyć jak liberalne zasady będą wyglądać w praktyce, by w przyszłości eksperyment ten przeszczepić na grunt rosyjski).
Ustawa konstytucyjna Królestwa Polskiego z 27 listopada 1815 roku – wybrane artykuły
Tytuł I. Stosunki polityczne Królestwa
Art. 1. Królestwo Polskie jest na zawsze połączone z Carstwem Rosyjskim
Art. 3. Korona Królestwa Polskiego jest dziedziczną w osobie naszej i naszych potomków, dziedziców i następców podług porządku następstwa, ustanowionego dla tronu cesarsko- rosyjskiego.
Art. 4. Ustawa konstytucyjna oznacza sposób i prawidła sprawowania władzy najwyższej.
Art. 5. Król w przypadku swojej nieprzytomności mianuje namiestnika, który powinien mieszkać w Królestwie. Namiestnik podług woli odwołanym być może.
Art. 8. Stosunki polityki zewnętrznej naszego Cesarstwa będą wspólne naszemu Królestwu Polskiemu.


strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 - 


  Dowiedz się więcej
1  Polityka wewnętrzna Zygmunta I Starego (1506-1548)
2  Polacy wobec zaborców po upadku powstania styczniowego
3  Polska po II wojnie światowej



Komentarze
artykuł / utwór: Ustrój Królestwa Polskiego (1815-1830)
Linia



    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
    Linia

    Imię:
    E-mail:
    Tytuł:
    Komentarz: