Piotr I Wielki - słownik postaci
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
(ur. 1672, zm. 1725) z dynastii Romanowów, car rosyjski od 1682 roku, cesarz od 1721 roku. Piotr I obejmuje władzę w wyniku przeprowadzenia zamachu stanu w 1689 roku. Pragnął zbliżenia Rosji z Zachodem, dlatego skupił się na uzyskaniu dostępu do Morza Czarnego i Morza Bałtyckiego. W państwach zachodnioeuropejskich uczył się zarządzania państwem, prowadzenia gospodarki, administracji, a także budowaniu okrętów. W 1700 roku zawarł pokój z Turcją i wypowiedział wojnę Szwecji co doprowadziło do wybuchu wojny północnej zakończonej dla Rosji pomyślnym pokojem nysztadzkim w 1721 roku zapewniającym Rosji dostęp do Bałtyku (m.in. Inflanty, Estonia, Ingria). W wyprawie na Persję zdobył Derbent i Baku. Podczas wojny północnej wmieszał się w sprawy polskie, popierając na tronie Augusta II Mocnego. W polityce wewnętrznej Piotr I był wielkim reformatorem. Ugruntował absolutyzm w Rosji, popierał merkantylizm, przeprowadził reformę administracyjną (wprowadził podział na gubernie), zreformował szkolnictwo w stylu zachodnioeuropejskim, wprowadził w druku nowy alfabet. Rozpoczął budowę nowej stolicy Rosji – Petersburga.