św. Wojciech - słownik postaci
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Adalbert (ur. ok. 956, zm. 997) biskup, mnich, męczennik za wiarę, patron Polski. Kształcił się w Magdeburgu, gdzie na bierzmowaniu otrzymał imię Adalbert. Od 983 roku sprawował funkcję biskupa Pragi, jednak w skutek zatargów z czeskim księciem Bolesławem II o dziesięciny i budowę kościołów, a także konfliktowi rodu z którego się wywodził (ród Sławnikowiców) a Przemyślidami musiał opuścić biskupstwo. Udał się do Rzymu. Schronienie, wraz z przyrodnim bratem - Gaudentym, znalazł w opactwie na Awentynie, gdzie obaj przyjęli śluby zakonne. Po powrocie do Pragi na żądanie Bolesława II w 992 roku musiał zeń uchodzić ponownie. Papież Grzegorz V w 995 roku zezwolił Wojciechowi na prowadzenie misji wśród pogan. W tym też czasie zaprzyjaźnił się on z cesarzem Ottonem III. Jesienią 996 roku udał się do Polski i wobec odmowy Czechów przyjęcia go w Pradze, za namową Bolesława Chrobrego wyruszył wraz z Gaudentym na misję do Prusów (najprawdopodobniej okolice jeziora Druzno). Nieprzyjaźnie nastawieni poganie zabili go w lesie, a jego głowę wbili na pal.

Chrobry wykupił od Prusów ciało Wojciecha i złożył je w gnieźnieńskiej bazylice, co pozwoliło w 1000 roku powołać polska prowincję kościelną z arcybiskupstwem w Gnieźnie, a św. Wojciecha uznać za patrona Polski.