Jan Zamoyski - słownik postaci
(ur. 1542, zm. 1605) kanclerz i hetman wielki koronny, pochodził ze średniej szlachty, studiował na Sorbonie, w Padwie, gdzie zyskał doktorat obojga praw. W kraju był sekretarzem króla Zygmunta Augusta, od 1576 roku podkanclerzym koronnym, zaś od 1578 kanclerzem koronnym i jednocześnie od 1581 roku hetmanem wielkim koronnym (złamał zasady o niełączeniu funkcji). Związany był z ruchem egzekucyjnym, był zwolennikiem elekcji viritim, popierał elekcję Henryka Walezego, a następnie Stefana Batorego, którego został głównym doradcom. Jego dążenie do wzmocnienia królewskiej władzy spotykało się z krytyka opozycji. Walczył pod Moskwą. Po śmierci Batorego na tronie poparł Zygmunta III Wazę (jego konkurenta pokonał pod Byczyną. Na sejmie inkwizycyjnym w 1592 roku skłonił Wazę do zaniechania oddania tronu Habsburgom. Walczył w Mołdawii i na Wołoszczyźnie, przeciwstawiając się próbom zjednoczenia ich. W 1605 roku stanął na czele opozycji przeciw absolutystycznym dążeniom Zygmunta III Wazy.

Zamoyski nazywany był trybunem ludu szlacheckiego, znany z mecenatu literatury. Zgromadził wielki majątek, któremu sejm nadał status ordynacji, a jej centralnym miastem był założony w 1780 roku Zamość.