Mieszko I

(ur. ok. 935, zm. 992) z dynastii Piastów, książę polski, według tradycji syn Siemomysła, ojciec Bolesława I Chrobrego i Świetosławy. Około 960 roku przejął od ojca władzę nad państewkiem gnieźnieńskim (od środkowej Sprewy po Narew i górny Wieprz plus wschodnie Pomorze). Związał się z czeskim księciem Bolesławem I, którego córkę Dobrawę poślubił w 965 roku. W 966 roku Mieszko I ochrzcił się przyjmując wiarę z Czech, co umożliwiło mu przymierze z cesarzem Ottonem I (w rzeczywistości płacił mu trybut po rzekę Wartę). W 968 roku pokonał Wolinian, zaś w 972 roku wojska margrabiego łużyckiego Hodona. Przyjaźń z cesarzem Ottonem II umocnił jego ślub z Odą - cesarską krewną. Pod koniec życia Mieszko zajął Krakowskie, a następnie ziemie śląskie. Około 991 roku Mieszko wraz z Oda i jej nieletnimi dziećmi oddał "państwo gnieźnieńskie" pod opiekę papieża (dokument Dagome iudex).