Władysław Anders - słownik postaci
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
(ur. 1892, zm. 1970) - generał Wojska Polskiego. Studiował na politechnice w Rydze. Od 1913 roku w armii rosyjskiej. Uczestnik I wojny światowej. W 1917 r. ukończył skrócony kurs Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu. Następnie brał udział w formowaniu oddziałów I Korpusu Polskiego. Szef sztabu Armii Wielkopolskiej w 1919 roku. W wojnie polsko-bolszewickiej 1920 roku dowódca 15. Pułku Ułanów Poznańskich. Po wojnie ukończył Wyższą Szkołę Wojenną w Paryżu. Od listopada 1925 roku komendant Warszawy. W latach 1928-1939 dowódca Kresowej, a następnie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii, z którą wyruszył na wojnę 1939 roku. Od 12 września 1939 r. dowódca Grupy Operacyjnej kawalerii po walkach w okolicach Tomaszowa Lubelskiego udało się mu przebić na południe, gdzie jednak natknął się na oddziały sowieckie i po ciężkich walkach, ranny dostał się do niewoli. Od 4 sierpnia 1941 r. dowódca Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, a po wyprowadzeniu wojsk ze Związku Radzieckiego-dowódca Armii Polskiej na Wschodzie i 2 Korpusu Polskiego, którym dowodził w kampanii włoskiej (bitwa o Monte Cassino). Od 6 listopada 1945 roku pełnił obowiązki Naczelnego Wodza Polskich Sił Zbrojnych i Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych. Był przywódcą politycznym emigracyjnych środowisk wojskowych. Pochowany na cmentarzu wojskowym na Monte Cassino we Włoszech.