Wincenty Witos

(ur. 1874, zm. 1945) przywódca ruchu ludowego, polityk. Od 1895 roku związał się z galicyjskim Stronnictwem Ludowym, w latach 1903-1913 członek PSL, a następnie po rozłamie , do którego się przyczynił, PSL „Piast” (był wieloletnim wiceprezesem i prezesem tego ugrupowania). W latach 1908-1914 był posłem do Sejmu Krajowego w Galicji, a w latach 1911-1918 posłem do austriackiej Rady Państwa. W czasie I wony światowej początkowo skłaniał się ku przyjęciu pozycji proaustriackiej, a następnie popierał ruch niepodległościowy, związany z prawicą.

Współtwórca i przewodniczący Polskiej Komisji Likwidacyjnej w Galicji (1918-1919). Przeciwstawiał się radykalizmowi socjalistów, dlatego nie wszedł do rządów przez nich sprawowanych. W latach 1919-1933 poseł na sejm Rzeczypospolitej. Jako reprezentant centrowego stanowiska odgrywał ważną rolę w układzie sił w parlamencie. Przyczynił się do podjęcia uchwały o reformie rolnej. Od lipca 1920 roku do września 1921 roku stał na czele Rządu Obrony Narodowej, w kolejnych latach rzecznik porozumienia ze środowiskami chrześcijańskimi, co doprowadziło do podpisania paktu lanckorońskiego. W 1923 stał na czele centroprawicowego rządu Chjeno-Piasta, podobnie w maju 1926 roku. Po przewrocie majowym jeden z czołowych przedstawicieli opozycji (1929-1930 jeden z przywódców Centrolewu). 29 czerwca 1930 roku współorganizował Kongres Obrony Prawa i Wolności Ludu, więziony w Brześciu nad Bugiem, sądzony w procesie brzeskim i skazany na półtora roku więzienia (w celu uniknięcia kary emigrował). W latach 1931-1939 we władzach Stronnictwa Ludowego. Jeden z inicjatorów powołania [pojFrontu Morges. W marcu 1939 roku powrócił do kraju, gdzie został aresztowany, amnestie uzyskał w październiku 1939 roku od prezydenta na uchodźstwie Władysława Raczkiewicza. W latach 1939-1941 więziony przez Niemców (odmówił utworzenia kolaboracyjnego rządu), w marcu 1945 roku aresztowany przez NKWD (odmówił wejścia w skład KRN). Od sierpnia 1945 roku prezes PSL.