Feliks Dzierżyński - słownik postaci
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
(ur. 1877, zm. 1926) działacz ruchu robotniczego, aktywista partyjny, członek władz rewolucyjnych i radzieckich, nazywany krwawym Feliksem. Ukończył wileńskie gimnazjum, od 1896 roku był członkiem Socjaldemokratycznej Partii Litwy, współzałożyciel SDKPiL. Uczestniczył w rewolucji 1905-1907 w Królestwie Polskim, wielokrotnie aresztowany. Zwolniony dzięki rosyjskiej rewolucji lutowej 1917 roku włączył się aktywnie w przejęcie władzy przez bolszewików, m.in. Stał na czele Piotrogrodzkiego Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego. Od grudnia 1918 roku organizował i kierował działalnością Czeka (organem stworzonym do walki z kontrrewolucją i sabotażem), która wprowadziła czerwony terror polegający na masowych egzekucjach, zesłaniach do obozów przeciwników rewolucji. Od marca 1919 roku minister spraw zagranicznych, działa na froncie wojny bolszewickiej, a po wkroczeniu Rosjan na tereny polskie był członkiem Tymczasowego Komitetu Rewolucyjnego Polski w Białymstoku oraz członkiem Rady Wojskowej. Następnie sprawował funkcję ministra komunikacji. Członek władz rewolucyjnych, a następnie radzieckich, zwolennik intensywnego rozwoju przemysłu ciężkiego.