Napoleon I - słownik postaci
(ur. 1769, zm. 1821) cesarz Francuzów (1804-1815), król Włoch (1805-1814) władca autokratyczny, wybitny wódz, zmienił oblicze sztuki wojennej. Początkowo walczył o niepodległość Korsyki, następnie przeniósł się do Francji, gdzie w 1795 roku w Paryżu stłumił zamieszki, walczył z II koalicją antyfrancuską we Włoszech, następnie stał na czele wyprawy do Egiptu (1798-1799). W listopadzie 1799 roku dokonał zamachu stanu i objął władzę jako pierwszy konsul. Doprowadził do zakończenia wojny z II koalicją. Wprowadził szereg reform administracyjnych, oświatowych, finansowych i prawnych (Kodeks Napoleona). W celu umocnienia swej władzy Napoleon koronował się na cesarza Francuzów, a następnie króla Włoch. 1805 roku rozpoczął się okres wojen napoleońskich. Bonaparte zwyciężył z III koalicją w 1805 roku, rok później zarządził blokadę kontynentalną Wielkiej Brytanii i rozbił IV koalicję (pod Jeną i Auerstedt) . Zajął Prusy, a następnie pod Frydlandem pobił Aleksandra I, z którym w 1807 roku zawarł pokój w Tylży, na mocy którego powstało Księstwo warszawskie. W 1809 roku pokonał Austrię. Na większości tronów ówczesnej Europy zasiadali krewni lub poplecznicy Napoleona. Potęga Francji załamała się w 1812 roku po nieudanej kampanii przeciw Rosji. Klęska pod Lipskiem przyspieszyła upadek Napoleona. Po kapitulacji Paryża w kwietniu 1814 roku Napoleon abdykował i został zesłany na Elbę. Próbował odzyskać władzę (sto dni napoleona), jednak klęska w czerwcu pod Waterloo ostatecznie zadecydowała o jego losie – został internowany na Wyspę św. Heleny, gdzie zmarł.