Tadeusz Kościuszko - słownik postaci
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
(ur. 1746, zm. 1817) generał, Najwyższy Naczelnik Sił Zbrojnych Narodowych podczas insurekcji w 1794 roku. Wykształcenie zdobył początkowo w szkole u pijarów, a następnie ukończył Szkołę Rycerską. Jego opiekun – Adam Kazimierz Czartoryski – sprawił, że był stypendystą królewskim w Paryżu. W 1775 roku wziął udział w walkach o niepodległość Stanów Zjednoczonych, podczas której uzyskał stopień generała brygady. W 1784 roku powrócił do kraju i osiał w rodzinnym majątku. Podczas wojny polsko-rosyjskiej w 1792 roku odznaczył się w walkach armii koronnej. Wybrany na przywódcę powstania ogłosił jego wybuch 24 marca 1794 roku, obejmując funkcję Najwyższego Naczelnika Sił Zbrojnych Narodowych. Odniósł zwycięstwo pod Racławicami, wydał uniwersał połaniecki, znosząc poddaństwo osobiste chłopów. Poniósł klęskę pod Szczekocinami, latem 1794 roku skutecznie bronił ufortyfikowanej Warszawy. W klęsce pod Maciejowicami został ranny i dostał się do niewoli. Uwolniony w 1796 roku przez cara Piotra I wyjechał do Ameryki by w 1798 przyjechać do Paryża. Uczestniczył w tworzeniu Legionów Polskich we Włoszech oraz powstaniu Legii Naddunajskiej. Odmówił współpracy zarówno Napoleonowi, jak i carowi Aleksandrowi I. Jego zwłoki spoczęły na Wawelu.