monarchia stanowa - słownik pojęć historycznych
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
forma ustroju politycznego, charakterystyczna dla końca średniowiecza, związana z wyodrębnieniem się grup społecznych (stanów). Władza monarchy została ograniczona na rzecz stanów, szczególnie rycerstwa (szlachty) i duchowieństwa, niekiedy mieszczaństwa. Udział stanów w rządach opierał się na reprezentacjach w zgromadzeniach stanowych i w samorządzie.

W czasach nowożytnych kres stanom dały w większości państw absolutystyczne zapędy władców, w nielicznych, jak np. w Anglii i Polsce doprowadziło to do rozwoju parlamentaryzmu.

W Polsce monarchia stanowa opierała się na współpracy władców z przedstawicielami stanów w trakcie jednoczenia państwa polskiego.
Trwała od 1320 roku (koronacja Władysława Łokietka) do roku 1454 (przywilej cerekwicko-nieszawski).