gospodarka żarowo-wypaleniskowa - słownik pojęć historycznych
sposób pozyskiwania terenów leśnych pod uprawę. Dominowała od neolitu do czasów wczesnego średniowiecza, a później miała większe znaczenie na terenach dużych kompleksów leśnych. Przygotowanie ziemi odbywało się w kilku etapach. Najbardziej czasochłonne było usuwanie dzikiej roślinności. Czynność tę wykonywała wspólnie cała gromada jednocześnie przez kilka lat. Najpierw wycinano zarośla oraz podcinano i korowano większe drzewa. Gdy rośliny były dostatecznie wysuszone teren podpalano. Popiół użyźniał glebę, a ogień niszczył rośliny i szkodniki oraz spulchniał glebę. Po opadach deszczu, w popiele ochłodzonego wypaleniska wysiewano i sadzono rośliny, głównie prymitywne zboża i inne trawy dla pozyskania nasion.