bitwa pod Płowcami - słownik pojęć historycznych
na polach pod Płowcami 27 września 1331 roku odbyła się bitwavpomiędzy wojskami Władysława Łokietka (ok. 4 tys.) a oddziałami krzyżackimi (ok. 7 tys). Mimo braku długotrwałych korzyści strategicznych wojsko polskie skutecznie stawiło opór Krzyżakom, zasilanym przez rycerstwo z Zachodu. Krzyżacy, wracając z wyprawy wojennej do Wielkopolski, przybyli do Radziejowa. Tu rozdzielili swoje siły. Pierwsza część wojsk wyruszyła w celu zdobycia Brześcia Kujawskiego,kolejna stanowiła straż tylną (dowodził nią wielki marszałek Zakonu Dietrich von Altenburg). Wojska polskie napotkało na swojej drodze straż tylną (ok. 2 tys.) i rozgromiła ją. Polacy musieli opuścić pole walki, bitwa ostatecznie nie została rozstrzygnięta, jednak po obu stronach straty były olbrzymie.

Bitwa pod Płowcami miała głównie znaczenie moralne dla polskiego oręża. Zarówno jej przebieg jak i znaczne straty krzyżackie rozwiały mit o niezwyciężoności Zakonu. Po raz pierwszy krakowianie zobaczyli jeńców krzyżackich, a wśród nich komtura Bałgi - Henricha Reussa von Plauen.