bitwa pod Legnicą - słownik pojęć historycznych
bitwa, która rozegrała się 9 kwietnia 1241 podczas pierwszego najazdu Mongołów na Polskę. Klęskę poniosło rycerstwo śląskie oraz małopolskie, wspierane przez rycerzy z zakonu templariuszy i joannitów (łącznie ok. 10 tys.) pod dowództwem księcia śląskiego, krakowskiego i wielkopolskiego Henryka II Pobożnego a Mongołami (Tatarami, zwanymi Thartari – z piekła rodem, których było ok. 8-10 tysięcy. Mongołowie zastosowali nie znane w Polsce dymy bojowe. Wojska chrześcijańskie poniosły klęskę, zginął dowodzący nimi książę Henryk II Pobożny, a resztki wojsk schroniły się w Legnicy. Oddziały mongolskie odeszły na Węgry, by połączyć się z głównymi siłami.