bitwa pod Kockiem - słownik pojęć historycznych
bitwa rozegrana 2-5 października 1939 roku pomiędzy Samodzielną Grupą Operacyjną „Polesie”, dowodzoną przez generała Franciszka Kleeberga a Wehrmachtem. Początkowo grupa Kleeberga miała bronić Polesia, po wkroczeniu Armii Czerwonej skierowała się w stronę Lwowa, jednak została odcięta od innych jednostek na Lubelszczyźnie. Dowódca zdecydował o marszu w stronę Warszawy. Po kapitulacji stolicy zdecydowano o opanowaniu składów amunicji w rejonie Dęblina i przedostaniu się w Góry Świętokrzyskie w celu kontynuowania działań w charakterze partyzanckim. Jednak po zajęciu Kocka grupa została otoczona przez Niemców (1 października). Generał Kleeberg skutecznie odparł ataki Wehrmachtu (rozbito 13. dywizję niemiecką), którego oddziały zaczęły się wycofywać 5 października. Dzień później zmuszony został jednak do złożenia broni z powodu braku amunicji. Była to ostatnia bitwa wojny obronnej Polski w 1939 roku.