Bund - słownik pojęć historycznych
Ogólnożydowski Związek Robotniczy na Litwie, w Rosji i Polsce. Początkowo konspiracyjna partia założona w 1897 w Wilnie. Od 1906 występowała jako sekcja Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji, od której oddzieliła się w czasie I wojny światowej. Zalegalizowana na terenie II Rzeczpospolitej (a także Litwy, Łotwy i Estonii) W 1930 przystąpiła do Socjalistycznej Międzynarodówki Robotniczej. Bund uznawał ludność żydowską za naród żyjący w diasporze, pozbawiony terytorium, lecz o własnej kulturze. Przeciwstawiał się zarówno dominacji Żydów ortodoksyjnych, jak i syjonistycznemu programowi emigracji i utworzenia siedziby narodowej poza Europą. Postulował wprowadzenie autonomii kulturowej na terenach zamieszkanych przez mniejszość żydowską. Propagował szkolnictwo świeckie i uznawał jidysz za język narodowy.

W Polsce cieszył się masowym poparciem. Przez cały okres międzywojenny partia miała liczącą się reprezentację w samorządach miejskich, a w latach trzydziestych także w żydowskich gminach wyznaniowych. W okresie okupacji niemieckiej partia działała w podziemiu, organizując opór cywilny i zbrojny w gettach, a także akcje samopomocowe i charytatywne. Organizacja brała udział w przygotowaniu powstania w getcie warszawskim. Po wojnie centrala partii przeniosła się do Stanów Zjednoczonych. W Polsce Bund poparł politykę Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego i Krajowej Rady Narodowej, współdziałał z Polską Partią Socjalistyczną. W 1949 partia rozwiązała się.