namiestnik - słownik pojęć historycznych
osoba sprawująca na określonym terenie rządy w imieniu panującego zastępujący panującego. Na ziemiach polskich urzędy namiestnika powołana po utracie przez Polskę niepodległości i po zakończeniu kongresu wiedeńskiego (w zaborze rosyjskim w latach 1815-1874 z kilkuletnimi przerwami - powołano ten urząd na mocy konstytucji z 1815 roku - w świetle tego aktu namiestnik był oficjalnym przedstawicielem króla polskiego (cesarza Rosji) na terenie Królestwa Polskiego; w zaborze pruskim w latach 1815-1830; w zaborze austriackim w latach 1850-1918).