zakony żebracze

(inaczej medykanci) rodzaj zgromadzeń powstałych w XI wieku, jako reakcja na kryzys Kościoła i wzrost ruchów heretyckich (np. Dominikanie, Franciszkanie, Karmelici). Główna zasadą przyświecającą ich powstaniu było praktykowanie ubóstwa.

Mendykanci łączyli życie zakonne z posługą kapłaństwa (prowadzili zewnętrzną działalność misyjną, kaznodziejstwo wędrowne jak i w swoich kościołach, apostolat liturgiczny, duszpasterstwo).