liberum veto - słownik pojęć historycznych
z języka łacińskiego wolne nie pozwalam, nazwa zasady obowiązującej w Rzeczpospolitej Obojga Narodów, która umożliwiała zerwanie sejmu mi uniewaznienie wszelkich podjętych uchwał przez jednego posła. Zazwyczaj prowadził do tamowania obrad w izbie poselskiej, ale czasem prowadził do zerwania całego sejmu. Zasada ta wywodziła się z tradycji szlacheckiej jednomyślności w podejmowaniu decyzji (w rzeczywistości podejmowano je większością głosów). W 1652 roku uznano, ze protest jednego posła przeciwko przedłużeniu obrad sejmu jest wystarczający do jego zerwania (poseł W. Siciński). W 1669 roku sejm zerwano przed zakończeniem obrad, zaś w 1688 przed obraniem marszałka sejmu. Według szlachty zasada ta miała ustrzec polską demokrację przed rozwijającym się w Europie absolutyzmem, była szlachecką źrenicą wolności. Stosowanie tej zasady przez przekupionych przez magnatów (klientela magnacka) lub obce państwa posłów spowodowało paraliż sejmu. Za panowania Augusta III Mocnego przyjęciem ustaw zakończył się tylko jeden sejm. Liberum veto pozwoliło ościennym mocarstwom na blokowanie reform Rzeczpospolitej, co skutkowało jej osłabieniem i doprowadziło do rozbiorów.