Polska polityka zagraniczna po przełomie 1989
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Po przełomie 1989 roku głównym zadaniem polskiej polityki zagranicznej było umocnienie niezależności III RP i budowanie jej pozycji w Europie. Najważniejszym partnerem dla Polski – zarówno politycznym, jak i gospodarczym stały się zjednoczone Niemcy. W 1991 roku pod naciskiem czterech mocarstw parlamenty Polski i Niemiec ratyfikowały traktaty o przyjaźni i współpracy. Pierwszym krokiem do pojednania obu narodów było spotkanie jesienią 1989 roku premiera Tadeusza Mazowieckiego z niemieckim kanclerzem Helmutem Kohlem w Krzyżowej na Dolnym Śląsku. Fundacja Polsko-Niemieckie Pojednanie zaczęła wypłacać odszkodowania polskim robotnikom przymusowym pracującym w III Rzeszy. Z inicjatywy Niemiec doszło do spotkania na szczycie Niemiec, Francji i Polski - tzw. Trójkąt Weimarski. Współpraca polsko-niemiecka polegała głównie na realizacji projektów przygranicznych, budowie nowych przejść, wymianie młodzieży, rozwijaniu lokalnej współpracy gospodarczej. Na rozwijające się wzajemne więzi przyjaźni i współpracy negatywnie wpłynęła inicjatywa Eriki Steinbach – powołania Centrum przeciw Wypędzeniom czy coraz częstsze próby odzyskania przez obywateli niemieckich pozostawionych w Polsce majątków (powołanie organizacji Pruskie Powiernictwo).

Obok kontaktów z Niemcami należało także unormować stosunki z ZSRR, a po jej rozpadzie z nowymi państwami – Rosją, Białorusią i Ukrainą. Najtrudniejsze były relacje z dawnym imperium, na których cień kładła sprawa zbrodni katyńskiej. Mimo oficjalnego uznania przez władze rosyjskie winy NKWD za mord na Polakach i przekazaniu części dokumentów do dziś polscy oficerowie i funkcjonariusze nie doczekali się rehabilitacji (zbrodnia katyńska). Po 1989 roku ważne ze względu na suwerenność państwową było wycofanie wojsk Armii Czerwonej z kraju. 22 maja 1992 roku prezydenci Borys Jelcyn i Lech Wałęsa podpisali traktat o przyjaźni, zaś we wrześniu 1993 roku pożegnano ostatnich żołnierzy rosyjskich. Za rządów Jelcyna stosunki między obydwoma krajami były poprawne. W latach 1998 – 1999 doszło do destabilizacji politycznej w Rosji, co w znacznym stopniu ułatwiło wejście Polski do NATO, ale osłabiło kontakty handlowe miedzy obu krajami. Rola historii we wzajemnych relacjach wzrosła po dojściu do władzy Władimira Putina i wciąż leży na przeszkodzie pełnego pojednania. W listopadzie 2005 roku Rosja wprowadziła zakaz importu polskiego mięsa, co było ewidentną szykaną w stosunku do naszego kraju. Wkrótce Kreml rozszerzył embargo na inne polskie artykuły spożywcze, co poważnie ograniczyło wymianę towarową Polski i Rosji. Kiedy w Warszawie zaczęto rozważać możliwość zainstalowania amerykańskiej „tarczy antyrakietowej”, Moskwa nie ukrywała już swojej wrogości do Polski.

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 - 


  Dowiedz się więcej
1  Reformy oświeceniowe za czasów stanisławowskich (do 1788 roku)
2  Zabór pruski, Rzeczpospolita Krakowska i Galicja (1815-1846)
3  Dokument „Dagome iudex”



Komentarze
artykuł / utwór: Polska polityka zagraniczna po przełomie 1989




    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


    Imię:
    E-mail:
    Tytuł:
    Komentarz: