Polska emigracja w latach socjalizmu
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
W latach budowania w Polsce socjalizmu życie Polaków na emigracji było bardzo żywe. Po wojnie około pół miliona tych, którzy nie powrócili z zachodnich stref okupacyjnych (uczestników budowania struktur państwowych na obczyźnie, żołnierzy Władysława Andersa, wychodźców cywilnych z 1939 roku, cywilów ewakuowanych z ZSRR w 1942 roku). Utworzyli oni nową polską diasporę na Zachodzie. W latach 1944-1945 dołączyli do niej emigranci, którzy nie potrafili zaakceptować nowego ustroju i nowych władz komunistycznych. Do kraju nie wróciła część jeńców wojennych czy robotników przymusowych wywiezionych w głąb Niemiec. Z czasem wielu z nich udawało się na dalszą emigrację do Stanów Zjednoczonych, Australii, Argentyny. W marcu 1946 roku Polskie Siły Zbrojne zostały przekształcone decyzją rządu brytyjskiego w Polski Korpus Przysposobienia i Rozmieszczenia.

Rozczarowanie nowym ustrojem spowodowało, że w drugiej połowie lat czterdziestych kolejne fale emigrantów wyjeżdżały na Zachód. Ludność pochodzenia żydowskiego masowo emigrowała do nowego państwa Izrael utworzonego w 1948 roku.

Władze RP na uchodźstwie nie rozwiązały się po powstaniu Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej i istniały do 1989 roku. Istniały także ugrupowania polityczne, a ich członkowie wielokrotnie organizowali kampanie, by zainteresować świat sprawą polską. „Polski Londyn” silnie przeciwstawiał się nowym porządkom w kraju. Nikt nie podważał zasadności utrzymania instytucji państwowych na obczyźnie. Po śmierci 6 czerwca 1947 roku prezydenta Władysława Raczkiewicza, jego następca został związany z obozem piłsudczykowskim August Zaleski, co wywołało sprzeciw niektórych stronnictw. Emigracja polska spośród innych pochodzących z krajów Europy Środkowej, gdzie władzę przejęli komuniści, była najlepiej zorganizowana. Jej słabością były ciągłe podziały polityczne. Konflikty istniały we wszystkich ośrodkach emigracyjnych. Rozbicia nie udało się zażegnać w 1954 roku nawet generałowi Kazimierzowi Sosnkowskiemu. W rezultacie partie „antyprezydenckie” utworzyły Tymczasową Radę Jedności narodowej z radą Trzech (Anders, Arciszewski, Raczyński). Z czasem emigranci coraz bardziej zaczęli asymilować się z ludnością rodzimą, coraz mniej wagi przykładając do spraw politycznych. Większą rolę zaczęły odgrywać organizacje i stowarzyszenia kombatanckie ze Stowarzyszeniem Polskich Kombatantów na czele.

strona:   - 1 -  - 2 - 


  Dowiedz się więcej
1  Pierwsze próby zjednoczeniowe
2  Zabór rosyjski po upadku powstania styczniowego
3  Reformacja w Polsce w XVI wieku i unia brzeska



Komentarze
artykuł / utwór: Polska emigracja w latach socjalizmu




    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


    Imię:
    E-mail:
    Tytuł:
    Komentarz: