Polityka w latach 1956-1970 – czasy realnego stalinizmu
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
W połowie lat pięćdziesiątych zaczęła poprawiać się koniunktura wskutek wzrostu produkcji towarów konsumpcyjnych. Nastąpiła poprawa warunków życia. Prowadzono stosunkowo liberalną politykę kulturalną (powstanie polskiej szkoły filmowej), rozwijały się niezależne ruchy młodzieżowe. Władzę prowadziły z emigracją grę, dążąc do zneutralizowania środowisk starej emigracji, dzięki temu po 1955 roku powróciła do kraju część uchodźców.

W Polsce, którą nazywano „najweselszym barakiem w obozie socjalistycznym” społeczeństwo zaakceptowało tezy Władysława Gomułki o „nieodwracalności systemu”, skupiając się na zagospodarowywaniu się w niej. W „pozornie obywatelskim społeczeństwie” coraz więcej osób wstępowało do PZPR czy socjalistycznych organizacji młodzieżowych (ZMS, ZMW), dzięki czemu łatwiejsze było zdobycie wykształcenia, zrobienie kariery czy pełnienie kierowniczych funkcji (zasada nomenklatury – wymóg posiadania rekomendacji partyjnej przy ubieganiu się o stanowisko kierownicze). Tendencja ta utrzymała się do upadku systemu socjalistycznego.

Państwową Komisję Planowania Gospodarczego zastąpiła Komisja Planowania przy Radzie Ministrów, która utrzymała system gospodarki nakazowo-rozdzielczej. Skład Rady Ministrów, liczącej około trzydziestu osób wciąż wzrastał. Mnożyły się także centralne zarządy i zjednoczenia. Kierunek zmian w gospodarce zmienił się na początku lat sześćdziesiątych – ponownie zaczęto rozwijać przemysł ciężki, surowcowy i energetyczny kosztem lekkiego. Powstały nowe kopalnie węgla kamiennego, oraz brunatnego, siarki i miedzi. W połowie lat sześćdziesiątych otworzono rafinerię w Płocku, a w 1967 roku uruchomiono produkcję samochodów osobowych na licencji włoskiego Fiata. W latach 1959-1964 dochód narodowy wytworzony wzrósł o ponad 30% a produkcja o ponad połowę. Trwał rozwój budownictwa mieszkaniowego, postępowała elektryfikacja kolei, poprawiała się infrastruktura komunikacyjna. Na początku lat sześćdziesiątych zaostrzono także cenzurę, ograniczając możliwość wydawania niewygodnym dla władzy autorom, miedzy innymi poprzez ograniczanie przydziału papieru na druk. 14 marca 1964 roku przedstawiciele świata kultury i nauki wystosowali list zainicjowany przez Antoniego Słonimskiego, apelujący o prawo do swobodnej wymiany myśli i krytyki. List 34 spotkał się z gwałtowna reakcją władz – jeden z sygnatariuszy listu – Jan Józef Lipski – został aresztowany, a pozostali (m.in. M. Dąbrowska, M. Wańkowicz, P. Jasienica, J. Andrzejewski) zostali objęci zakazem druku, co uniemożliwiło jakąkolwiek politykę i zaostrzyło kryzys.
List „34” intelektualistów sprawie polityki władz państwowych zagrażającej rozwojowi kultury narodowej - 14 III 1964 roku do Prezesa Rady Ministrów – Józefa Cyrankiewicza


strona:   - 1 -  - 2 - 


  Dowiedz się więcej
1  Skutki rozbicia dzielnicowego
2  Panowanie Zygmunta Augusta i rozwój ruchu egzekucyjnego w Polsce
3  Sytuacja międzynarodowa i krajowa przez wybuchem powstania styczniowego



Komentarze
artykuł / utwór: Polityka w latach 1956-1970 – czasy realnego stalinizmu




    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


    Imię:
    E-mail:
    Tytuł:
    Komentarz: