Powstanie kościuszkowskie i trzeci rozbiór Polski
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Upadek powstania i trzeci rozbiór Rzeczpospolitej

Połączone siły Fersena i Suworowa ruszyły w stronę Warszawy i zaatakowały ją od strony Pragi. 4 listopada 1794 roku obrona dowodzona przez generała Zajączka uległa przeważającym siłom rosyjskim, które dokonały brutalnej rzezi na mieszkańcach i grabieży ich mienia (zginęło około 23 tysięcy wojskowych i cywilów). Następnego dnia wobec okrucieństwa najeźdźców władze Warszawy poddały miasto, zaś pozostałe wojska pod wodzą Wawrzeckiego opuściły stolicę. Zostały ostatecznie rozbite w listopadzie pod Radoszycami.

Główni przywódcy powstania, a wśród nich Kościuszko, zostali przewiezieni do petersburskiego więzienia, zaś żołnierzy masowo wcielono do zaborczych armii. Impuls do ostatniego rozbioru dała Austria, która stosując metodę czynów dokonanych zajęła województwa sandomierskie, lubelskie i Wołyń. Pozostałe państwa postępowały podobnie, zajmując kolejne obszary Rzeczpospolitej. 3 stycznia 1795 roku Austria podpisała układ rozbiorowy z Rosją, zaś Prusy przystąpiły do niego 24 października 1795 roku. Ostateczne porozumienie zostało podpisane 3 stycznia 1796 roku.

Rosja otrzymała otrzymała pozostałe ziemie litewsko-ruskie (Polesie, Wołyń, Litwa, Żmudź, Kurlandia), Austria resztę województwa małopolskiego z Krakowem, część Podlasia i Mazowsza (między łukiem Pilicy, Wisłą i łukiem Bugu), zaś Prusy pozostałą część Podlasia i Mazowsza z Warszawą, a także skrawki Żmudzi i Małopolski. Granice trzech rozbiorców łączyły się w okolicach Drohiczyna. Rozbiór Polski ustalił podział polityczny w Środkowej Europie na ponad sto lat.

25 listopada 1795 roku wywieziony do Grodna Stanisław August Poniatowski abdykował, po czym udał się na dwór nowego cara Pawła, gdzie zmarł 12 lutego 1798 roku.
Akt abdykacji króla Stanisława Augusta Poniatowskiego - 25 listopada 1795 rok
My Stanisław August z Bożej łaski król Polski, Wielki Książe Litewski etc. etc. Nie szukając w ciągu królowania naszego innych korzyści lub zamiarów jak stać się użytecznym Ojczyźnie naszej, byliśmy także tego zdania, iż opuścić należy tron w okolicznościach, w których rozumieliśmy, że oddanie nasze przyłożyło się do powiększania szczęścia współziomków naszych, lub też przynajmniej umniejszenia ich nieszczęścia (...) postanowiliśmy przeto, z przywiązania do spokojności publicznej oświadczyć, tak jako też niniejszym aktem ogłaszamy, że wolnie i z własnej woli wyrzekamy się bez ekscepcyi wszelkich praw naszych do korony polskiej, do Wielkiego Księstwa Litewskiego i innych należących do nich krajów, jako też znajdujących się w nich posesyi i przynależytności: akt ten uroczysty abdykacyi korony i rządu Polski w ręce Najjaśniejszej Imperatorowe(j) Wszech Rosji składam dobrowolnie i z tą rzetelnością, którą postępowanie naszym w całym życiu kierował; zstępując z tronu dopełniany ostatniego obowiązku królewskiej godności, zaklinając Najjaśniejszą Imperatorową, ażeby macierzyńską swą dobroczynność na tych rozciągnęła, których królem byliśmy i to wielkości jej duszy działanie, wielkim swym sprzymierzeńcom udzieliła. Akt niniejszy dla większego waloru podpisaliśmy i pieczęć nań naszą wycisnąć rozkazaliśmy.


strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 -  - 6 -  - 7 - 


  Dowiedz się więcej
1  Elekcja i polityka zagraniczna Stefana Batorego (1576-1586)
2  Konflikty polsko-krzyżackie XIV-XV wiek
3  Powstanie i rozwój demokracji szlacheckiej w Polsce



Komentarze
artykuł / utwór: Powstanie kościuszkowskie i trzeci rozbiór Polski




    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


    Imię:
    E-mail:
    Tytuł:
    Komentarz: